Doorgaan naar hoofdcontent

Boek van de Week

Frankrijk In 50 Fragmenten - Caspar Visser 't Hooft

Van uitgeverij VanDorp Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
Al meer dan 25 jaar woont Caspar Visser 't Hooft in Frankrijk, waar hij meerdere malen is verhuisd, van noord naar zuid, van oost naar west. Hij kent het land als weinig anderen. Hij weet wat de Fransen verbindt. Maar hij heeft ook gemerkt dat het land gevarieerder is dan je geneigd bent te denken na een paar zomervakanties in het zuiden of zo nu en dan een weekendje Parijs.

In 50 fragmenten geeft hij iets van deze verscheidenheid weer. Nu eens een grappige situatie in een restaurant, een sportschool of tijdens een groepsreis in de bergen. Dan de beschrijving van een verlaten streek, een oude ruïne, of een afgedankte kolenmijn. Of wat gedachten over Franse kunst, literatuur of politiek...

Deze prachtige bundel wordt ingeluid met een voorwoord van Nelleke Noordervliet, succesvol schrijfster en onder andere winnaar van de Multatuliprijs.

Bron: bol.c…

Google Search voor thuis


Dit plaatje vond ik op Facebook. Degenen die mij volgen op Google Plus en Facebook hebben dit plaatje gister al zien staan op mijn tijdlijnen. Ben een fan van Aunty Acid, ze heeft altijd van die heerlijke teksten. 
Maar wat zou het mooi zijn als Google Search voor thuis zou bestaan. Dat je in de zoekbalk typt 'waar liggen de sleutels' of 'waar heeft manlief de schaar verstopt' of 'waar hebben de kinderen de pennen gelaten' of 'wat heeft de wasmachine met de sokken gedaan' en dat je dan krijgt te lezen waar het ligt. Dat kan uren zoekwerk schelen.
Nu ben ik persoonlijk een 'luie' zoeker. Als ik het zo niet kan vinden, dan haal ik mijn schouders op en denk dan bij mijn eigen dat het wel weer komt. Dat schijn ik al van kinds af aan te hebben. Mijn oma vertelde dat een aantal jaar geleden dat als ik als ukkie iets kwijt was, dan keek ik even om mij heen en zag ik het niet liggen dan zei ik heel eigenwijs 'komt wel weer'. Het gekke is, dat werkt voor mij het beste. Ik ben niet van het uren zoeken, dat vind ik tijdverspilling. Zoek ik er niet naar, dan is het 9 van de 10 keer dat ik het ineens zie liggen. Het moet wel heel belangrijk zijn dat ik in alle hoeken en gaten ga zoeken. 
Bij mij persoonlijk gaat het vaak om dingen die ik dan wel nodig heb, maar niet echt dringend zoals een pen die ik kwijt ben, dan pak ik gerust een andere pen. Of een schaar die manlief dan heeft verstopt, dan pak ik een andere schaar. Over het algemeen heb ik de belangrijkste spullen zoals sleutels, smartphone enz. op een vaste plaats liggen en manlief komt daar ook niet aan. 
Het enige wat bij mij echt op een onverklaarbare manier spoorloos verdwijnt, dat zijn sokken. Manlief, ik draag geen sokken, alleen panty's, doet ze in de was en als ik de was ga vouwen, dan zijn er altijd wel een paar sokken gescheiden. Nu schijnt dat een heel normaal iets te zijn voor mensen die de was doen. Toch blijft het elke week raar. Gelukkig breng ik ook bijna elke week wel een ander paar weer samen. Dan gaat het weer even een weekje goed met de echtelieden tot ze weer in de wasmachine mot met elkaar krijgen en dan is er weer eentje spoorloos.
Voor de rest valt het wel mee gelukkig. Ik weet meestal waar alles ligt.

Reacties

  1. Heel leuke blog. Er kwamen zelfs wat rimpels van het lachen op mijn gezicht want het is best herkenbaar. Ik doe nu de sokken niet meer apart maar lekker samen zodat ik ze niet meer verlies. Bij mij was het niet mijn partner die er mee vandoor ging maar mijn hond Toscana. In de eerste jaren wist ik het zeker dat ik de sokken als een stel in de wasmachine doe en begreep er ook geen snars van waarom ik maar een sok vond. Maar later zat dat geintje mij toch dwars, ik zei niks, ik ben op onderzoek gegaan. Ik heb alles onderzocht, zo ben ik nu wel. En wat denk je nu wat? Onder het kussen van de mand van mijn hond Toscana, ja hoor daar lagen ze. Waarschijnlijk vond ze mijn tenenkaasgeur lekker en daar sliep ze op.

    De clue van het verhaal is dat ik 18 sokken heb gevonden toen ik mijn hond een andere kussen heb gegeven. Ik heb nu van deze sokken ( nadat ik ze gewassen heb want ze stonken behoorlijk ) een knuffel ervan gemaakt voor mijn hond want die andere sokken heb ik allang weggegooid.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik maak steeds avonturen met haar mee, en die probeer ik soms op dichterlijke wijze weer te geven. Op mijn blog zullen deze dan ook verschijnen later. Met Toscana verveel ik me ook geen moment hoor. Fijne dag wens ik jou.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heb ik met onze twee katten, daar maak ik elke dag wel wat mee. Heb hier ook al een paar blogs over geschreven en geregeld wat op Google+ over ze geplaatst als ik wat mafs mee maak met ze.
      Jij ook een fijne dag.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Quote van de Week

Het Lot Van Althilt - Arne Hempenius

Van Uitgeverij EigenZinnig mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
In het jaar 778 wordt het Friese meisje Althilt, dochter van een clanleider, tegen haar zin uitgehuwelijkt aan een haar onbekende man in de Deense handelsplaats Hedeby. Ze raakt verstrikt in een samenzwering, waarvan ze de oorsprong noch de uitkomst kent. Vast staat dat haar leven op het spel staat. In de rauwe mannenwereld, waarin ze zich staande moet houden, reist ze naar verschillende plaatsen in de noordelijke handelsgebieden en ontrafelt beetje bij beetje de aard van het complot.

Door hun handelsgeest en zeemanskunst beheersten de Friezen in de vroege middeleeuwen de huidige Noordzee. Talloze producten, pelzen, Fries laken, graan, bontgekleurde glazen kralen, wapens, granieten maalstenen en veel meer, werden via Hedeby en Dorestad verspreid in alle windrichtingen. Frisia - ofschoon in 778 deel uitmakend van het Frankische rijk - strekte zich uit langs …

Quote van de Week