Doorgaan naar hoofdcontent

Boek van de Week

Frankrijk In 50 Fragmenten - Caspar Visser 't Hooft

Van uitgeverij VanDorp Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
Al meer dan 25 jaar woont Caspar Visser 't Hooft in Frankrijk, waar hij meerdere malen is verhuisd, van noord naar zuid, van oost naar west. Hij kent het land als weinig anderen. Hij weet wat de Fransen verbindt. Maar hij heeft ook gemerkt dat het land gevarieerder is dan je geneigd bent te denken na een paar zomervakanties in het zuiden of zo nu en dan een weekendje Parijs.

In 50 fragmenten geeft hij iets van deze verscheidenheid weer. Nu eens een grappige situatie in een restaurant, een sportschool of tijdens een groepsreis in de bergen. Dan de beschrijving van een verlaten streek, een oude ruïne, of een afgedankte kolenmijn. Of wat gedachten over Franse kunst, literatuur of politiek...

Deze prachtige bundel wordt ingeluid met een voorwoord van Nelleke Noordervliet, succesvol schrijfster en onder andere winnaar van de Multatuliprijs.

Bron: bol.c…

Ik ben niet meer te redden


Ik ben echt niet meer te redden, ik zal het nooit leren.
Nu zijn jullie vast schieuwnierig naar wat ik nooit zal leren. Welnu.... dat ga ik jullie vertellen.
Ze zeggen wel eens dat een ezel zich nooit twee keer stoot aan dezelfde steen. Wat ik ben.... geen idee, want ik stoot schijnbaar graag aan dezelfde steen.

Eergisteren aten we tomaten-groentesoep en het leek mij wel lekker om er een knoflook stokbroodje bij te eten. Precies gedaan wat op de verpakking stond; oven voor verwarmen op 180 graden, in ons geval op 50 graden, en het stokbroodje 8 minuten in de oven. Tot zover niets aan de hand. Ook het uit de oven halen ging goed. Pas bij het in sneetjes snijden van het stokbrood ging het mis. Ik was heel eigenwijs en snee het stokbrood op de bakplaat in sneetjes. Nu weet iedereen, inclusief ikzelf, dat zo'n bakplaat heet is als die uit de oven komt. Toch schijnt dat in mijn blonde hersens nooit door te dringen met als gevolgd dat ik mijn vinger verbrand aan de bakplaat tijdens het snijden. En geloof me.... dat is heus niet de eerste keer en ik vrees ook niet de laatste keer. Het gebeurt mij veel vaker.

Ben ik een pizza aan het bakken voor manlief en mij, dan vergeet ik nog wel eens om de bakplaat met een theedoek vast te pakken en dan weer in de oven terug te plaatsen. Hoppa... kan ik weer met mijn hand onder de koude kraan.
Of wat denk je van in de zomermaanden, dat je de bakplaat met lekkers uit de oven haalt en de hoek van de bakplaat tegen je onderarm komt. In de wintermaanden heb je meestal wel een trui aan waardoor je de bakplaat niet direct tegen je krijgt, maar in de zomermaanden is dat een ander verhaal met een shirt aan.

Of heel eigenwijs de deksel met blote handen van de pan halen om te kijken of de aardappelen al gaar zijn. Zo'n deksel kan ook heel heet zijn kan ik je uit ervaring vertellen.

Bij al die keren gun ik mij zeer zelden de tijd om met mijn arm of hand onder de koude kraan te gaan. Kom op zeg, het eten mag niet aanbranden/koud worden. Manlief moet op tijd eten omdat hij naar zijn werk moet. Een echte kok laat zich ook niet zomaar uit het veld slaan bij de eerste de beste keer dat die zich verbrandt. Smoezen te over. Ik ga gewoon stoer door en kijk later wel naar de plek die dan meestal even een branderig gevoel geeft en daarna zo'n mooi litteken wordt.

Uiteraard krijg ik van manlief vaak genoeg te horen dat ik op moet passen en wat voorzichtiger moet zijn. Tja... ik wil wel, maar om een of andere reden lukt mij dat niet altijd.


Reacties

  1. Ik ging tijdens het lezen van je stukje op zoek naar een specifiek litteken dat ik overhield aan één van vele van die ongelukjes. Net hetzelfde zoals jij het omschreef door met een ontblote onderarm even de bakrooster aan te tikken. ;)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Quote van de Week

Het Lot Van Althilt - Arne Hempenius

Van Uitgeverij EigenZinnig mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
In het jaar 778 wordt het Friese meisje Althilt, dochter van een clanleider, tegen haar zin uitgehuwelijkt aan een haar onbekende man in de Deense handelsplaats Hedeby. Ze raakt verstrikt in een samenzwering, waarvan ze de oorsprong noch de uitkomst kent. Vast staat dat haar leven op het spel staat. In de rauwe mannenwereld, waarin ze zich staande moet houden, reist ze naar verschillende plaatsen in de noordelijke handelsgebieden en ontrafelt beetje bij beetje de aard van het complot.

Door hun handelsgeest en zeemanskunst beheersten de Friezen in de vroege middeleeuwen de huidige Noordzee. Talloze producten, pelzen, Fries laken, graan, bontgekleurde glazen kralen, wapens, granieten maalstenen en veel meer, werden via Hedeby en Dorestad verspreid in alle windrichtingen. Frisia - ofschoon in 778 deel uitmakend van het Frankische rijk - strekte zich uit langs …

Quote van de Week