Doorgaan naar hoofdcontent

Boek van de Week

Frankrijk In 50 Fragmenten - Caspar Visser 't Hooft

Van uitgeverij VanDorp Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
Al meer dan 25 jaar woont Caspar Visser 't Hooft in Frankrijk, waar hij meerdere malen is verhuisd, van noord naar zuid, van oost naar west. Hij kent het land als weinig anderen. Hij weet wat de Fransen verbindt. Maar hij heeft ook gemerkt dat het land gevarieerder is dan je geneigd bent te denken na een paar zomervakanties in het zuiden of zo nu en dan een weekendje Parijs.

In 50 fragmenten geeft hij iets van deze verscheidenheid weer. Nu eens een grappige situatie in een restaurant, een sportschool of tijdens een groepsreis in de bergen. Dan de beschrijving van een verlaten streek, een oude ruïne, of een afgedankte kolenmijn. Of wat gedachten over Franse kunst, literatuur of politiek...

Deze prachtige bundel wordt ingeluid met een voorwoord van Nelleke Noordervliet, succesvol schrijfster en onder andere winnaar van de Multatuliprijs.

Bron: bol.c…

Flow - 1000 vragen aan jezelf - vraag 5: Huil je makkelijk in het bijzijn van anderen?



Vroeger niet, maar het lijkt wel of zo te ouder ik wordt, zo te sneller ik aan het huilen ben te krijgen. Schrik niet, het is nu ook weer niet zo dat ik op commando kan janken. Wat dat aangaat zou ik een slechte actrice zijn, want als ik op comando moet huilen, dan zou ik eerder gaan lachen, zo niet de slappe lach krijgen, en duurt het heel wat takes voor mijn huilbui erop staat. Dat is dus een van de redenen dat ik niet voor het acteervak heb gekozen. ;)
Maar ik als ik bijvoorbeeld een paar dagen weg ga en afscheid neem van mijn man op het vliegveld of op het treinstation, dan begin ik toch wel te janken ook al weet ik dat ik hem een paar dagen later weer zal zien. Ik wil dan niet huilen, maar mijn waterlanders trekken zich er niets van aan en gaan dan gewoon stromen. Ik zie het maar als dat ik duidelijk van mijn man hou en niet zonder hem kan. ;)
Of als ik een emotionele film kijk of een boek lees waar bijvoorbeeld een kind of favoriet persoon komt te overlijden of minder erg, maar toch iets ergs overkomt, dan stromen de tranen over mijn wangen. Daar hoef ik niets voor te doen, maar in dit geval zorg ik wel dat ik alleen thuis, of als ik een paar dagen weg ben, op mijjn hotelkamer lees. Nu kan ik sowieso niet in het openbaar vervoer lezen, want ik word teveel afgeleid van alles om me heen. Maar mocht ik op de bus of trein moeten wachten, dan kan het wel eens gebeuren dat de tranen over mijn wangen stromen als ik een emotioneel stukje lees.

Het antwoord op deze vraag luidt dan ook in het kort; ja.

Huil jij ook makkelijk in het bijzijn van anderen?

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Quote van de Week

Het Lot Van Althilt - Arne Hempenius

Van Uitgeverij EigenZinnig mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
In het jaar 778 wordt het Friese meisje Althilt, dochter van een clanleider, tegen haar zin uitgehuwelijkt aan een haar onbekende man in de Deense handelsplaats Hedeby. Ze raakt verstrikt in een samenzwering, waarvan ze de oorsprong noch de uitkomst kent. Vast staat dat haar leven op het spel staat. In de rauwe mannenwereld, waarin ze zich staande moet houden, reist ze naar verschillende plaatsen in de noordelijke handelsgebieden en ontrafelt beetje bij beetje de aard van het complot.

Door hun handelsgeest en zeemanskunst beheersten de Friezen in de vroege middeleeuwen de huidige Noordzee. Talloze producten, pelzen, Fries laken, graan, bontgekleurde glazen kralen, wapens, granieten maalstenen en veel meer, werden via Hedeby en Dorestad verspreid in alle windrichtingen. Frisia - ofschoon in 778 deel uitmakend van het Frankische rijk - strekte zich uit langs …

Quote van de Week