Doorgaan naar hoofdcontent

Boek van de Week

Frankrijk In 50 Fragmenten - Caspar Visser 't Hooft

Van uitgeverij VanDorp Uitgevers mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
Al meer dan 25 jaar woont Caspar Visser 't Hooft in Frankrijk, waar hij meerdere malen is verhuisd, van noord naar zuid, van oost naar west. Hij kent het land als weinig anderen. Hij weet wat de Fransen verbindt. Maar hij heeft ook gemerkt dat het land gevarieerder is dan je geneigd bent te denken na een paar zomervakanties in het zuiden of zo nu en dan een weekendje Parijs.

In 50 fragmenten geeft hij iets van deze verscheidenheid weer. Nu eens een grappige situatie in een restaurant, een sportschool of tijdens een groepsreis in de bergen. Dan de beschrijving van een verlaten streek, een oude ruĆÆne, of een afgedankte kolenmijn. Of wat gedachten over Franse kunst, literatuur of politiek...

Deze prachtige bundel wordt ingeluid met een voorwoord van Nelleke Noordervliet, succesvol schrijfster en onder andere winnaar van de Multatuliprijs.

Bron: bol.c…

Open brief aan de gravenvernielers


Ik schreef deze brief een aantal jaar geleden op een schrijfsite en helaas is het nog steeds actueel. šŸ˜”

Helaas gaat er geen week voorbij of er wordt wel ergens een graf vernield. Gister las ik dat er ergens weer graven zijn vernield. Ik weet dat ik niets bereik met deze brief, maar hoop toch stiekem dat minstens Ć©Ć©n vandaal zich schuldig gaat voelen en de kosten voor alles wat hij/zij heeft vernield vergoedt en dat hij/zij nooit meer een graf vernielt, maar respect krijgt voor de overledenen.

Hallo gravenvernieler,

Denk nou niet dat dit een brief wordt waarin ik je complimenteer met het vernielen van graven en dat ik er om moet lachen, want dat moet ik absoluut niet. Ik ben alleen maar kwaad om het feit dat jij geen respect hebt voor de overledenen en de nabestaanden. Ik heb 't nog niet meegemaakt, maar het doet me wel pijn als ik weer lees of hoor dat er graven zijn vernield en moet er niet aan denken als het graf van mijn schoonouders of van al die andere mensen die ik heb gekend wordt vernield.

Wat is de humor om graven te vernielen?

Zou je mij en misschien beter nog, aan de nabestaanden van de mensen van wie jij een graf hebt vernield, kunnen uitleggen wat de humor is om graven te vernielen? Ik zie dat namelijk niet, maar dat kan ook aan mijn intelligentie liggen. Wat is er zo leuk aan om bloemen, vazen, beertjes en als dies meer wat nabestaanden op het graf van hun opa, oma, vader, moeder, broer, zus, oom, tante, neef, nicht, kind, man of vrouw te jatten en/of stuk te gooien? Geeft je dat zo'n kick? Of is dat je agressie afreageren? Kun je dan niet beter naar een boksschool gaan? Daar kun je tegen een boksbal slaan zonder dat je iets vernield. Mocht je geen geld hebben voor een boksschool, dan kun je maar beter iets van jezelf vernielen als dat je een kick geeft. O, nee, nu kom ik aan iets wat van jou is en dat is niet de bedoeling. Toch? Wat hebben al die mensen jou aangedaan? Niets toch? Ik durf te wedden dat al de graven die jij vernield hebt, dat je daar de mensen die erin liggen, niet eens hebt gekend en de nabestaanden van die mensen ken jij vast ook niet. Toch heb jij die graven vernield. Was je zo dronken en/of stoned dat je van het padje af was? Of was je nuchter en deed je dit zomaar omdat je je verveelde? Dan zijn er toch wel andere dingen om te doen? Ga tv kijken, ga sporten, koken voor vrienden, lezen. Nou ja, er is genoeg wat je kunt doen zonder andermans graven te vernielen.

Verdriet

Snap je niet dat nabestaanden het al zwaar genoeg hebben met het verlies van hun opa, oma, vader, moeder, kind, oom, tante, neef, nicht, man, vrouw, vriend of vriendin? Dat je door het graf van hun opa, oma, vader, moeder, kind, man, vrouw, neef, nicht, oom, tante, vriend of vriendin nog meer verdriet doet? Of dat je na jaren weer wonden openmaakt? Of geeft jou dat juist een kick dat die mensen nog meer verdriet hebben? Kan het me echt niet voorstellen dat het je niets doet. Het moet je toch echt wel wat doen? Je moet toch spijt en berouw hebben? Mij doet het al verdriet en maakt me heel erg kwaad als ik hoor en/of lees dat er weer ergens een graf is vernield, onder geklad en spullen die op het graf lagen zijn verdwenen en dan zijn het niet eens de graven van mensen die ik heb gekend. Van mij mogen ze op de begraafplaatsen camera's plaatsen zodat ze tuig als jij kunnen oppakken. Tegenwoordig schijnt dat wel te moeten, want anders kunnen ze tuig als jij niet pakken, want het gebeurt echt maar heel zelden dat tuig als jij op heterdaad betrapt wordt. Ik vind het namelijk niet normaal dat de graven worden vernield en dat er spullen vanaf worden gejat en/of stuk gegooid.

Heb ik nog een vraagje:
Kijk, ik ga ervan uit dat je geen graven vernielt van familie en/of vrienden van jou. Jij vernielt alleen maar graven van onbekenden. Hoe zou jij het vinden als het graf van een familielid of vriend wordt vernielt? Zou je dan lachen en hem/haar bedanken? Of zou je dan ook kwaad en verdrietig zijn? Probeer je dat voor te stellen, misschien dat je het dan begrijpt en dat je dan eindelijk respect hebt voor de overledenen en hun nabestaanden. Dat je eindelijk de graven met rust laat en dat je, hoeft niet hardop, mag ook ingedachten de overledenen je spijt betuigt en het zou ook fijn zijn als je een briefje op het graf van de overledenen die je hebt vernield achterlaat voor de nabestaanden met je spijtbetuiging. En als je een beetje lef hebt zet je er je naam bij en vermeld je er je telefoonnummer bij waar ze contact met je op kunnen nemen zodat jij kan zeggen dat je de schade aan de nabestaanden gaat vergoeden. Dan ben je pas echt een vent/meid. Graven vernielen en dingen die daarop staan jatten/stuk gooien is niet stoer. Respect hebben voor de overledenen en de nabestaanden is wel stoer. Hopelijk zet deze brief je aan het denken.

Groetjes van iemand die een hekel heeft aan mensen die geen respect kunnen opbrengen voor overledenen en nabestaanden

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Quote van de Week

Het Lot Van Althilt - Arne Hempenius

Van Uitgeverij EigenZinnig mocht ik dit boek lezen en recenseren. Ik wil ze daar hartelijk voor danken.

Waar gaat het boek over? 
In het jaar 778 wordt het Friese meisje Althilt, dochter van een clanleider, tegen haar zin uitgehuwelijkt aan een haar onbekende man in de Deense handelsplaats Hedeby. Ze raakt verstrikt in een samenzwering, waarvan ze de oorsprong noch de uitkomst kent. Vast staat dat haar leven op het spel staat. In de rauwe mannenwereld, waarin ze zich staande moet houden, reist ze naar verschillende plaatsen in de noordelijke handelsgebieden en ontrafelt beetje bij beetje de aard van het complot.

Door hun handelsgeest en zeemanskunst beheersten de Friezen in de vroege middeleeuwen de huidige Noordzee. Talloze producten, pelzen, Fries laken, graan, bontgekleurde glazen kralen, wapens, granieten maalstenen en veel meer, werden via Hedeby en Dorestad verspreid in alle windrichtingen. Frisia - ofschoon in 778 deel uitmakend van het Frankische rijk - strekte zich uit langs …

Quote van de Week